Łysienie plackowate

Łysienie plackowate jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym dotyczącą mieszków włosowych, w której istotną rolę odgrywają limfocyty T. Charakteryzuje się występowaniem ogniskowej utraty włosów w obrębie skądinąd prawidłowej skóry, z obecnością tak zwanych włosów wykrzyknikowych, lokalizujących się na obrzeżach rozprzestrzeniających się ognisk. W większości przypadków zmiany ograniczają się do pojedynczego ogniska lub kilku ognisk wielkości monety, ale przy ostrym przebiegu może dochodzić do całkowitej utraty owłosienia w obrębie skóry głowy, czyli łysienia całkowitego (alopecia totalis), lub do utraty włosów na skórze całego ciała (alopecia universalis). Łysienie to nie ma charakteru bliznowaciejącego, a u części pacjentów zmiany ustępują samoistnie.

Postępowanie:

U wielu pacjentów pozostawienie łysienia plackowatego bez leczenia stanowi rozsądną opcję terapeutyczną, ponieważ choroba często ustępuje spontanicznie. Leczenie może być długotrwałe, niewygodne i potencjalnie toksyczne, a nawroty występujące po jego zakończeniu bywają trudne terapeutycznie. Część pacjentów uważa jednak schorzenie za krępujące i wymaga pomocy specjalistycznej. Pomocny może się okazać kontakt z innymi pacjentami oraz grupami wsparcia. Pacjentów należy dokładnie poinformować o naturalnym przebiegu choroby i o realistycznych oczekiwaniach wobec leczenia. Interpretacja badań bywa trudna: w grupach o łagodnym przebiegu wysoki jest odsetek remisji samoistnych, natomiast w przypadkach o ostrym przebiegu, z długo utrzymującymi się ogniskami utraty włosów, zmiany bywają oporne na stosowane leczenie.